Wojtek. Trener,
który patrzy na boisko.
Nie piszę podręczników. Prowadzę drużyny. Każdego dnia wychodzę na boisko i próbuję zrozumieć, co naprawdę noszą w sobie dzieci, z którymi gram.
Ogień, którego pilnuję
Nie przyszedłem do dziecięcej piłki wyłącznie z boiska. Przyszedłem do niej z całym bagażem wcześniejszych dróg — pracy z dziećmi, sportu, obrazu, filmu, pisania, muzyki, podróży, prowadzenia własnych projektów i spotkań z ludźmi. Każda z tych historii zostawiła we mnie coś, co dziś zabieram na trening.
Być może dlatego nie potrafię patrzeć na dziecko wyłącznie jak na zawodnika.
Dziecięcy świat zawsze wydawał mi się większy od świata dorosłych. Jest w nim wyobraźnia, której nie ogranicza jeszcze rozsądek. Jest zdolność przeżywania rzeczy naprawdę mocno. Zwykły mecz może stać się wyprawą, przeciwnik bohaterem drugiej strony opowieści, a próba minięcia go z piłką — małą przygodą, którą chce się przeżyć jeszcze raz.
Dzieci potrafią godzinami biegać po podwórku. Zapamiętują skomplikowane światy swoich gier, nazwy postaci, zasady i historie, których dorosły czasem nawet nie potrafi śledzić. Nie dlatego, że ktoś każe im się tego nauczyć.
Po prostu gdzieś w środku płonie ogień.
I chyba właśnie tego ognia najbardziej chciałbym pilnować.
„Zapraszam Cię do mojego świata.
Nie dlatego, że jest ważniejszy od Twojego. Nie dlatego, że znalazłem jedyną właściwą drogę. Chcę jedynie otworzyć przed Tobą drzwi i pokazać miejsce, które zbudowałem z doświadczeń, prób, błędów, zachwytów i wiary w dzieci.
Wejdź na chwilę. Rozejrzyj się. Zabierz z tego świata to, co może przydać się w Twoim. Resztę zostaw. A później wróć do własnego boiska, własnych dzieci i własnej drogi.
Być może moje doświadczenia pomogą Ci coś zobaczyć. Być może Twoje zaprowadzą Cię zupełnie gdzie indziej. I dobrze. Bo Twój świat nie musi być podobny do mojego, aby był równie wartościowy.
Niech więc otworzą się drzwi. Bądź zawsze dobrej myśli.
Chcesz poznać całą historię?
Wszystko, co buduję, spisałem w książce „Serce kapitana" oraz w narzędziach Sonic Football.