Serce kapitana

Moja droga rozpoczęła się wiele lat wcześniej, gdy prowadziłem grupę pięcioletnich dzieci. Przez pierwsze dwa lata podstawą naszych treningów były gry i zabawy dla skrzatów. Korzystałem między innymi z materiałów Jakuba Śpiegowskiego z projektu Piłka Nożna dla Dzieci, które polecam trenerom rozpoczynającym pracę z najmłodszymi.

Dzieci biegały, ścigały się, uciekały, prowadziły piłkę i poznawały własne ciało. Nie potrzebowały skomplikowanych systemów. Potrzebowały ruchu, swobody, radości i dorosłego, który pozwoli im odkrywać.

Od początku pojawiały się również dwa proste ćwiczenia: Magnes i Robot. Uczyły prawidłowej pracy ramion oraz wzorca ruchowego skipu A. Z czasem stały się pierwszymi elementami Ball Mastery i początkiem rytmu, który później rozwinął się w Królewskie Koło.

Do dwóch treningów klubowych stopniowo dołączyły dodatkowe zajęcia pod moim domem. Łączyły trening indywidualny z pracą w niewielkiej grupie, najczęściej liczącej sześciu lub siedmiu zawodników.

Szukałem różnych rozwiązań. Wprowadzałem pojedynki jeden na jeden, zadania techniczne, małe gry i mecze. Korzystałem z materiałów szkoleniowych, obserwowałem innych trenerów i sprawdzałem kolejne pomysły.

Wiele ćwiczeń było wartościowych. Brakowało im jednak wspólnego kierunku.

Jedno zadanie kończyło się i rozpoczynało następne. Dzieci wykonywały kolejne polecenia, ale trening nie zawsze tworzył spójną drogę. Ćwiczenie nie wynikało z poprzedniego i nie prowadziło naturalnie do kolejnego.

Zrozumiałem, że mam wiele elementów, ale jeszcze nie zbudowałem z nich świata.

Zacząłem więc obserwować, do których gier dzieci najchętniej wracają. Które pobudzają ich wyobraźnię. W których ciężko pracują, choć przestają myśleć o tym, że wykonują ćwiczenie.

Chciałem, aby kolejne części treningu miały własną logikę i prowadziły do jego najważniejszego momentu. Do meczu.

Tak stopniowo zaczął powstawać świat gier Sonic Football:

• Królewskie Koło
• Kraken
• Tiki-Taka
• Gra na utrzymanie
• Wyspa jeden na jeden
• Mecz

Kiedy kończyłem budowę dwóch niewielkich boisk pod domem, wydawało mi się, że stawiam po prostu miejsce do treningu. Chciałem, aby dzieci mogły częściej dotykać piłki, grać w małych grupach i rozwijać się również poza codziennymi zajęciami w klubie.

Z pomocą przyjaciół ustawiałem bandy, przenosiłem bramki, poprawiałem nawierzchnię i szukałem kolejnych rozwiązań. Dopiero później zrozumiałem, że z każdym ułożonym kawałkiem bandy nie budowałem boiska — budowałem nieskończony świat.

Dzieci przychodziły tu nie tylko ćwiczyć. Przynosiły ze sobą swoje charaktery, lęki, radość, złość, odwagę i niepewność. Jedne od pierwszej chwili chciały mieć piłkę. Inne stawały z boku i obserwowały. Jedne uczyły się szybko. Inne potrzebowały wielu tygodni, aby zrobić krok, którego niemal nikt poza nimi nie zauważał.

„

Te dwa boiska stały się miejscem, w którym piłka odzyskała swoją pierwotną naturę.

Zabawą, próbą charakteru i rozmową bez słów.

W tej codziennej pracy z dziećmi narodziło się „Serce kapitana". Ta książka to nie teoria. To zapis tego, co dzieje się, gdy trener odłoży na bok podręczniki i zacznie patrzeć na to, co naprawdę dzieje się na boisku.

Przez całą książkę poznawałeś kolejne gry Sonic Football. Każda z nich miała własny cel. Jedne rozwijały technikę. Inne uczyły podejmowania decyzji. Jeszcze inne budowały odwagę, współpracę i kreatywność.

Spośród nich jedna okazała się jednak wyjątkowa.

Kraken.

To właśnie od tej gry wszystko się zaczęło.

Nie od aplikacji. Nie od technologii. Nie od sztucznej inteligencji.

Od gry.